Στα χρόνια του ελληνικού κινηματογράφου έχουν γραφτεί καταπληκτικά τραγούδια-soundtracks ή έστω τέτοια που έγραψαν τη δική τους ιστορία και βοήθησαν τους ερμηνευτές τους, αλλά και τις ίδιες τις παραγωγές να τα πάνε περίφημα! Έχουμε και λέμε λοιπόν, χωρίς σειρά και σχετικά αυθαίρετα, δεδομένου ότι πρόκειται για επιλογές της συντακτικής ομάδας του Musicantis.gr. Αισθανόμαστε παράλληλα όμως και μια μικρή σιγουριά ότι οι περισσότεροι θα συμφωνήσετε πως πρόκειται για τραγούδια “μεγαθήρια”, που σίγουρα υπάρχουν κι άλλα. Πάντως, αυτή η 11άδα δύσκολα… χάνει!
Πολίτικη κουζίνα – Νατάσα Θεοδωρίδου (Ευανθία Ρεμπούτσικα) – Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές
Μεταξύ όλων των ταινιών (ελληνικών και ξένων), η ταινία του Τάσου Μπουλμέτη (2003) κατέχει την δεύτερη θέση σε αριθμό πανελλαδικών εισιτηρίων, με την πρωτιά να την κατέχει ο Τιτανικός, Και φυσικά έχει στις τάξεις της έναν κολοσσό-τραγούδι σαν το ομώνυμο της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, που σίγουρα ώθησε ποικιλοτρόπως και την ερμηνεύτρια του Νατάσα Θεοδωρίδου.
Αυτή η νύχτα μένει – Δήμητρα Παπίου (Σταμάτης Κραουνάκης)
Η ομώνυμη ταινία προήλθε από το ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή, που συνυπόγραψε το σενάριο μαζί με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο. Η ταινία έφτασε στα όρια του “cult”, με φανατικούς θαυμαστές, αλλά και ακροατές αφού το τραγούδι έχει θεωρηθεί πια κλασικό και διαχρονικό.
Πέτρινα χρόνια – Στέλιος Καζαντζίδης (Σταμάτης Σπανουδάκης)
Μια ταινία-μαχαιριά του Παντελή Βούλγαρη του 1985. Ένα ζευγάρι ερωτευμένων που ζει μαζί τους αγώνες του, αλλά εν καιρώ ειρήνης δεν έχουν κάτι να πουν… Ψυχολογικό δράμα χωρίς πολλά λόγια! Και ο Σταμάτης Σπανουδάκης υπογράφει ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει ποτέ ο Στέλιος Καζαντζίδης, ειδικά την εποχή που πλέον επανεμφανίζεται και δηλώνει “Ελεύθερος”. Η συνοδεία του θλιμμένου κλαρίνου από τον Βασίλη Σαλέα χωρίς πολλά λόγια επίσης!
Εκείνο το καλοκαίρι – Γιάννης Φέρτης & Αφροδίτη Μάνου (Γιάννης Σπανός – Αλέξης Αλεξόπουλος) – Σαν με κοιτάς
To Εκείνο το καλοκαίρι είναι τίτλος μιας βραβευμένης ελληνικής ρομαντικής δραματικής ταινίας του 1971, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, σενάριο Πάνου Κοντέλλη, παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη και με πρωταγωνιστές την Έλενα Ναθαναήλ και τον Λάκη Κομνηνό. Στο σάουντρακ της ταινίας τραγουδούν η Αφροδίτη Μάνου, ο Γιάννης Φέρτης και ο Αλέξης Αλεξόπουλος. Το τραγούδι “Σαν με κοιτάς” είναι το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι της ταινίας το οποίο εξακολουθεί να ακούγεται μέχρι σήμερα, ακόμα και σε επανεκτελέσεις.
Όλα είναι δρόμος – Μαίρη Μαράντη (Μάκης Γιαπράκας – Πάνος Φαλάρας) – Θα πάρω φόρα
Και πάλι Παντελής Βούλγαρης το 1998, σε σπονδυλωτή ταινία. Ίσως εδώ η αλήθεια είναι ότι το τρίτο μέρος της ταινίας, το “Βιετνάμ” δηλαδή, έδωσε μαι διαχρονικότητα στην ταινία. Από μόνο του αυτό το μέρος είναι αυτό που σήμερα λέμε viral. Και το ζεϊμπέκικο στο τέλος, το “Θα πάρω φόρα” έδωσε μεγάλη ώθηση και στην Μαίρη Μαράντη, την ήδη ωστόσο καταξιωμένη στο χώρο της.
Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι – Μελίνα Μερκούρη (Μάνος Χατζιδάκις – Μιχάλης Κακογιάννης) – Στέλλα
Στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση η Μελίνα Μερκούρη κατακτάει τα πάντα. Ακόμα και το τραγούδι. Εξάλλου έμελλε να μείνει και διαχρονικό, εκτός από… ιντριγκαδόρικο. Διότι ο Μάνος Χατζιδάκις πήρε τα αρχικά μέτρα της μελωδίας δώρο από τον Βασίλη Τσιτσάνη, που εκείνος με τη σειρά του τσακώθηκε με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου για την πατρότητα της σύνθεσης. Ο λόγος ήταν το τραγούδι “Τρελέ τσιγγάνε” που την αρχική μελωδία είχε φτιάξει η Γεωργακοπούλου και ολοκλήρωσε ο Τσιτσάνης, όπως είχε πει η ίδια στον Πάνο Γεραμάνη στα “ΝΕΑ”.
Ευδοκία – Μάνος Λοΐζος
Εδώ, ως γνωστόν δεν… υπάρχουν λόγια. Κυριολεκτικά όμως, παρά το γεγονός ότι ο συνθέτης ζήτησε στίχους από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και ο σπουδαίος ποιητής και στιχουργός το θεώρησε άχρηστο, διότι η σύνθεση του Μάνου Λοΐζου ήταν μοναδική και θα έπρεπε να παραμείνει ορχηστρικό ως θέμα. Η ταινία του Αλέξη Δαμιανού επίσης μπήκε στο πάνθεο των αγαπημένων ταινιών, μόνο και μόνο από τη σκηνή του “Ζεϊμπέκικου της Ευδοκίας”. Διαχρονικό πια στίγμα, από μια μοναδική σύνθεση, ο ορισμός του ζεϊμπέκικου που θα χορέψει κανείς για “πάρτη” του…
Ορατότης Μηδέν – Στράτος Διονυσίου (Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος) – Βρέχει φωτιά στη στράτα μου
Το αντίπαλο δέος της “Ευδοκίας”… ακόμα στην σκηνή που ο Νίκος Κούρκουλος καίει τα ρούχα του και χορεύει το “μέσα” του ζεϊμπέκικο. Κι έτσι το “Ορατότης Μηδέν” απέκτησε φήμη, όνομα και τη μοναδική κληρονομιά του “Βρέχει φωτιά στη στράτα μου”. Το τραγούδι που έκανε και τον Στράτο Διονυσίου πλέον αστέρι πρώτου μεγέθους, τραβώντας τον από το “Σου Μου” που τραγούδαγε πριν την ταινία και οδηγώντας τον στις πολύ μεγαλύτερες πίστες. Αλλά ο Στράτος ήταν ο Στράτος, έτσι κι αλλιώς…
Γοργόνες και μάγκες – Γιάννης Πουλόπουλος & Μαίρη Χρονοπούλου (Πλέσσας & Παπδόπουλος) – Καμαρούλα μια σταλιά
Σε μια ταινία σαν κι αυτή που τα τραγούδια της ήταν όλα ογκόλιθοι, το γιατί ξεχωρίζει η “Καμαρούλα”, δεν έχει κάποια σαφή απάντηση. ίσως γιατί είναι αυτό το τραγούδι που εύκολα πέρασε στα χείλη του κόσμου. Αν και εύκολα θα μπορούσε να είναι εδώ το “Θα πιω απόψε το φεγγάρι” από την ίδια ταινία. Δε θα τοποθετήσω δίπλα τους το “Άνοιξε πέτρα”, δεν είναι τόσο συναφές με τα άλλα δύο, που είναι πιο ιδιαίτερα. Τελικά η “Καμαρούλα” έχει μια ιδιαιτερότητα, είναι πιο μικρή από το “Φεγγάρι”… αλλά είναι πιο γήινη… και κατηγορήστε την άποψη!
Το νησί των γενναίων – Τζένη Καρέζη (Μάνος Χατζιδάκις & Γιάννης Β. Ιωαννίδης / Παναγιώτης Κοκοντίνης) – Μη τον ρωτάς τον ουρανό
Το εμβληματικό αυτό τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, σε στίχους Γιάννη Β. Ιωαννίδη και Παναγιώτη Κοκοντίνη, γράφτηκε για την ταινία “Το νησί των γενναίων” (1959) του Ντίμη Δαδήρα, όπου το ερμήνευσε η Τζένη Καρέζη. Κυκλοφόρησε σε δίσκο 45 στροφών με τη φωνή της Μαίρης Λω (Μαρία Μαντωνανάκη-Γιάκοβλεφ), η οποία έκανε την πρώτη εκτέλεση. Γνώρισε πολλές επανεκτελέσεις τα επόμενα χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, κυρίως στα Αγγλικά (“All alone am I”) και τα Γαλλικά (“C’est joli la mer”). Μάλιστα, με τη φωνή της Brenda Lee ανέβηκε στο #3 των αμερικανικών και το #7 των βρετανικών charts.
Σάντα Τσικίτα – Τώνης Μαρούδας (Μιχάλης Σουγιούλ – Αλέκος Σακελλάριος) – Άρχισαν τα όργανα
Ταινία του 1953, με τον Βασίλη Λογοθετίδη και την Ίλια Λιβυκού σε ένα αγαπημένο σενάριο του Αλέκου Σακελλάριου που γυρίστηκε και το 1964 με Χατζηχρήστο και Καραγιάννη, με τίτλο “Ο παράς κι ο φουκαράς”. Αγαπημένο και το τραγούδι που έχει μείνει διαχρονικά στα χείλη των γλεντζέδων, ενώ σαν έκφραση έχει κάνει και τη δική της ιστορία στην αργκό… Άρχισαν τα όργανα λοιπόν!