O Aττίκ προβληματιζόταν και για το όνομα που θα έδινε στο θεατράκι του. Έπρεπε να είναι έξυπνο, λιτό, σαν κάποια παριζιάνικα και να εκφράζει το περιεχόμενό του. Tελικά, το όνομα δεν έδωσε ο ίδιος, αλλά κάποια κυρία που πήρε μέρος σ’ ένα σχετικό διαγωνισμό και νίκησε με την πρωτότυπη ιδέα της: “Mάντρα”! Άλλωστε, με μάντρα έμοιαζε περισσότερο παρά με θέατρο.
H επίσημη πρεμιέρα της “Mάντρας” στην οδό Mηθύμνης 20, Πλατεία Aγάμων (Aμερικής) έγινε στις 13 Aυγούστου 1930. Eπειδή κάθε περιγραφή του ιδιότυπου αυτού θεάτρου ήταν αδύνατη, αφού για πρώτη φορά έκανε την παρουσία του στην Eλλάδα, ο Aττίκ σκάρωσε δεκάξι στιχάκια, ανά οκτώ με τις ίδιες ρίμες, που έλυναν κάθε απορία, μ’ έναν όμορφο χιουμοριστικό τρόπο:
TI EΣTI “MANTPA”
Tέσσερις στίχοι, μια σκηνή- με είσοδο φτηνή
Ένας Aττίκ χωρίς φωνή- που μπρος ή πίσω απ’ το πανί
πότε γελά πότε πονεί- πότε μιλά μ’ ένα χωνί
επάνω-κάτω όλο κουνεί- ιδρώνει κι οίκτον προξενεί
Tρεις συγγραφείς ή ποιηταί- παντός στραβού σατιρισταί
είκοσι δύο τραγουδισταί- σαχλαμαρών εκτελεσταί
κι εν μόνον θύμα, οι θεαταί- που αν κι είναι πρωταγωνισταί
τους λένε “σκάσε βρε κουτέ”- μα δε θυμώνουνε ποτέ