Το τραγούδι των Μάνου Χατζιδάκι και Νίκου Γκάτσου γεννήθηκε στο θέατρο. Γράφτηκε για τις ανάγκες της παράστασης του έργου του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείο Ο Πόθος» που ανέβασε στο Θέατρο Τέχνης το 1948 ο Κάρολος Κουν. Στην παράσταση το τραγούδησε πρώτη φορά η Μελίνα Μερκούρη ως Μπλανς Ντιμπουά. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια για να δισκογραφηθεί (1958) από την Νάνα Μούσχουρη, αρχικά σε δίσκο 45 στροφών. Έκτοτε έχει γνωρίσει πάρα πολλές ηχογραφήσεις και αυτές προφανώς – σε συνδυασμό με τις ζωντανές εκτελέσεις σε συναυλίες – είναι που το κράτησαν ζωντανό. Αρλέτα, Κώστας Χατζής, Μαρία Δημητριάδη, Σαββίνα Γιαννάτου, Νένα Βενετσάνου είναι μερικές μόνο από αυτές.
Από ιδιωτικό κανάλι του You Tube
Η λεωφορειακή γραμμή Πόθος (Desire) λειτούργησε από το 1920 ως το 1948, στη Νέα Ορλεάνη, στις χρυσές μέρες της χρήσης των λεωφορείων ως μέσων μετακίνησης. Η διαδρομή του ήταν συγκεκριμένη, περνούσε και από την οδό Πόθου (Desire Street), ενώ η διαδρομή της Μπλανς στο έργο είναι αλληγορική, στα αδιέξοδα του πόθου και του πάθους.
Το «Λεωφορείο ο πόθος» ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης, στις 3 Δεκεμβρίου 1947, σε σκηνοθεσία του Ελία Καζάν, με την Τζέσικα Τάντι (“Ο σοφέρ της Κας Ντέιζι”) στον ρόλο της Μπλανς και τον 24άχρονο Μάρλον Μπράντο που σφράγισε με την ερμηνεία του τον Κοβάλσκι.