Το «The Little Lost Child» είναι ένα δημοφιλές τραγούδι του 1894 των Edward B. Marks και Joseph W. Stern , με πωλήσεις από ένα έως δύο εκατομμύρια αντίτυπα σε παρτιτούρες . Γνωστό επίσης από τις τρεις πρώτες λέξεις του ως «A Passing Policeman» , θεωρείται συνήθως το πρώτο έργο που προωθήθηκε ως εικονογραφημένο τραγούδι (ένας πρώιμος πρόδρομος του μουσικού βίντεο).
Οι δημιουργοί Marks και Stern προσέλαβαν τον ηλεκτρολόγο George Thomas και τους ερμηνευτές που αναφέρονται παραπάνω για να προωθήσουν τις πωλήσεις του τραγουδιού τους. Χρησιμοποιώντας το “μαγικό φανάρι” της εποχής, ο Thomas πρόβαλε μια σειρά από στατικές εικόνες σε μια οθόνη κατά τη διάρκεια ζωντανών ερμηνειών του τραγουδιού.
Το “μαγικό φανάρι” ήταν πρώιμος τύπος προβολέα εικόνας. Αναπτύχθηκε κυρίως τον 17ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ευρέως για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Χρησιμοποιήθηκε όλο και περισσότερο για εκπαίδευση κατά τον 19ο αιώνα. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, μικρότερες εκδόσεις του άρχισαν να παράγονται μαζικά ως παιχνίδια. Το μαγικό φανάρι χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τον 18ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, όταν αντικαταστάθηκε από μια συμπαγή έκδοση που μπορούσε να χωρέσει πολλές φωτογραφικές διαφάνειες 35 mm: τον προβολέα διαφανειών, τον γνωστότερο με τη διεθνή του ονομασία Slide Projector, που στα ελληνικά και στο εμπόριο ακόμα και σήμερα έχουμε συνηθίσει ως “προτζέκτορα”.
The little lost child 1894| First music video of the world| by Joseph stern & Edward Marks
Η ιδέα του Thomas ήταν να συνδυάσει μια σειρά εικόνων για να δείξει μια αφήγηση ενώ τραγουδιόταν. Προσέγγισε εκείνος τους Stern και Marks για την εικονογράφηση του “The Little Lost Child”. Με 10 διαφάνειες στις οποίες αναπαράγονταν οι στίχοι, η πρώτη παράσταση πραγματοποιήθηκε στο Grand Opera House στο Μανχάταν, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος μιας παράστασης με τρενάκια. Αρχικά, οι εικόνες εμφανίζονταν ανάποδα, αλλά μόλις ο τεχνικός προβολής διόρθωσε αυτό το σφάλμα, η εκδήλωση σημείωσε άμεση επιτυχία. Η τεχνική του εικονογραφημένου τραγουδιού αποδείχθηκε τόσο ανθεκτική που εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται για την πώληση τραγουδιών πριν από τις ταινίες και κατά τη διάρκεια των αλλαγών σε κινηματογραφικές αίθουσες, ακόμη και το 1937, όταν είχαν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται κάποιες έγχρωμες ταινίες.
Η επιτυχία του τραγουδιού έχει επίσης αποδοθεί και στην ερμηνεία των Lottie Gilson και Della Fox.
Περισσότερα Βικιπαίδεια εδώ και στο History Of Information εδώ
Χάρη στις εικονογραφημένες ερμηνείες τραγουδιών, το “The Little Lost Child” έγινε επιτυχία σε εθνικό επίπεδο. Γεννήθηκε έτσι μια τεράστια βιομηχανία. Κάποτε, έως και 10.000 μικρά θέατρα σε όλη τη χώρα παρουσίαζαν εικονογραφημένα τραγούδια. Και οι πελάτες έκαναν ουρές για να δουν την παράσταση και για τους μουσικούς εκδότες, ήταν χρυσωρυχείο.
H ιστορία επεξηγείται στο βίντεο του You Tube, που εδώ κάπως σημειολογικά μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για τον ίδιο του τον… πρόγονο (του You Tube).