Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (γερμανική γλώσσα: Albert Einstein, ορθός τονισμός Άινσταϊν, Ουλμ, 14 Μαρτίου 1879 – Πρίνστον, 18 Απριλίου 1955) ήταν Γερμανός φυσικός εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος βραβεύτηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1921 για το Φωτοηλεκτρικό φαινόμενο. Είναι ο θεμελιωτής της Θεωρίας της Σχετικότητας και από και πολλούς θεωρείται ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ού αιώνα και ένας απ’ τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Εξέδωσε πάνω από 300 επιστημονικές δημοσιεύσεις, καθώς και 151 συγγράμματα για το ευρύ κοινό.
Είναι πιο γνωστός στο ευρύ κοινό ιδιαίτερα για τον τύπο του E=mc² που αναφέρεται από πολλούς ως «η πιο διάσημη εξίσωση στη φυσική».
Η επίδραση των ανακαλύψεων του Αϊνστάιν σχετικά με τη φύση του χώρου και του χρόνου, εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό αντικείμενο της επιστημονικής έρευνας σε φυσική, κοσμολογία, και μαθηματικά, ενώ το επώνυμο του χρησιμοποιείται συχνά ως χαρακτηρισμός για να δηλώσει πως κάποιος έχει υψηλή ευφυΐα.
Το 1952 του προτάθηκε η προεδρία του νεοσύστατου τότε κράτους του Ισραήλ, την οποία αρνήθηκε για διάφορους λόγους.
Η πιο σημαντική του σύνδεση ήταν με τον κορυφαίο Έλληνα μαθηματικό Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή.
Επιπλέον, ο Αϊνστάιν αλληλογραφούσε με τον Έλληνα συγγραφέα και Κομμουνιστή πολιτικό κρατούμενο Θέμο Κορνάρο, ο οποίος ήταν εξόριστος στον Άη Στράτη. Μέσω της αλληλογραφίας, ο Αϊνστάιν ενημερώθηκε για τις απάνθρωπες συνθήκες των πολιτικών κρατουμένων και συμμετείχε σε εκστρατείες για την απελευθέρωσή τους, δείχνοντας τον βαθύ ανθρωπισμό του.
Τέλος, ο Αϊνστάιν είχε μεγάλο θαυμασμό για την αρχαία ελληνική σκέψη και φιλοσοφία. Έχει δηλώσει ότι η ενασχόλησή του με τους αρχαίους Έλληνες τον ενδιέφερε περισσότερο από την ίδια την επιστήμη και είχε αναφέρει:
«Όσο περισσότερο διαβάζω τους Έλληνες, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι τίποτα παρόμοιο δεν έχει εμφανιστεί στον κόσμο από τότε».
Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε μια βαθιά, δια βίου σχέση με τη μουσική, θεωρώντας τη βιολί του απαραίτητο μέσο για τη σκέψη, την ηρεμία και την επίλυση επιστημονικών προβλημάτων. Ξεκίνησε στην παιδική ηλικία με επιρροές από τη μητέρα του, αναπτύσσοντας πάθος για τον Μότσαρτ, ενώ συχνά συνέδεε την αισθητική των εξισώσεών του με μουσικές αρμονίες. Το βιολί του ήταν η κύρια διέξοδος, αποκαλώντας το συχνά “Λίνα” και παίζοντας σε όλη του τη ζωή.