Αν και η φωνή του Freddie Mercury (πραγμ. όνομα Farrokh Bulsara) στην ομιλία του έμπαινε φυσικά στο εύρος του βαρύτονου, τα περισσότερα τραγούδια τα απέδιδε στο εύρος του τενόρου. Ο βιογράφος Ντέιβιντ Μπρετ περιέγραψε τη φωνή του ως
«κλιμακούμενη μέσα σε λίγα μέτρα από ένα βαθύ, βραχνό γρύλισμα βράχου σε τρυφερό, ζωντανό τενόρο, και στη συνέχεια σε μια υψηλή, τέλεια κολορατούρα , καθαρή και κρυστάλλινη στα ανώτερα επίπεδα».
Η Ισπανίδα σοπράνο Μονσερά Καμπαγιέ, με την οποία ο Μέρκιουρι ηχογράφησε ένα άλμπουμ, εξέφρασε την άποψή της ότι
«η διαφορά μεταξύ του Φρέντι και σχεδόν όλων των άλλων ροκ σταρ ήταν ότι πουλούσε τη φωνή».
Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο πίσω από το “χάρισμα”. Ο Freddie Mercury αρνήθηκε κάποτε να φτιάξει τα δόντια του, επειδή πίστευε ότι τον έκαναν να τραγουδάει καλύτερα. Ο Mercury γεννήθηκε με τέσσερις επιπλέον κοπτήρες, μια σπάνια πάθηση που ονομάζεται μεσόδοντες (μεσόδους στον ενικό). Ο “συνωστισμός” των δοντιών έσπρωχνε τα μπροστινά του δόντια προς τα εμπρός, δίνοντάς του το χαρακτηριστικό φωνητικό εύρος που τον διέκρινε στην καριέρα του. Αυτό το κατάλαβε και το πίστευε εξάλλου κι ο ίδιος.
Μαι ομάδα επιστημόνων αναγνώρισε το αξιοσημείωτα ταχύτερο βιμπράτο και τη χρήση υποαρμονικών δονήσεων ως μοναδικά χαρακτηριστικά της φωνής του Mercury, ιδιαίτερα σε σύγκριση με τους τραγουδιστές της όπερας. Η ερευνητική ομάδα μελέτησε φωνητικά δείγματα από 23 εμπορικά διαθέσιμες ηχογραφήσεις των Queen, το σόλο έργο του και μια σειρά από συνεντεύξεις του εκλιπόντος καλλιτέχνη. Χρησιμοποίησαν επίσης ενδοσκοπική βιντεοκάμερα για να μελετήσουν έναν ροκ τραγουδιστή που κλήθηκε να μιμηθεί τη φωνή του Mercury.
Κι έτσι διαπίστωσαν ότι το πραγματικό μυστικό του όπλο ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό, που ίσως ο ίδιος το είχε κάπως μπερδέψει με τα δόντια αλλά συνάμα το καλλιέργησε πιστεύοντας ότι προέρχεται από αυτά: μπορούσε να ενεργοποιήσει τις “αιθουσαίες πτυχές” του, ένα σύνολο «ψεύτικων φωνητικών χορδών» δηλαδή, πάνω από τις πραγματικές, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν ποτέ, για να παράγει αυτή τη σπάνια υποαρμονική δόνηση. Αυτό το σπάνιο, περίφημο “γρύλισμα” στο «We Will Rock You»; Από εκεί προήλθε.
Το δίλεπτο αυτό κομμάτι αποτελείται από ένα σόλο κιθάρας στο τέλος του, από τον Μπράιαν Μέι, με το υπόλοιπο ο Φρέντι Μέρκιουρι να τραγουδά σχεδόν ακαπέλα, με μόνη συνοδεία ένα συνεχόμενο ρυθμό που προέρχεται από χειροκροτήματα και drums. Κυκλοφόρησε στις 7 Οκτωβρίου 1977.