Ο Χρήστος (Χριστόδουλος) Νικολόπουλος (Καψοχώρι Ημαθίας, 11 Ιουλίου 1947)είναι διακεκριμένος Έλληνας συνθέτης, τραγουδιστής και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού.
Στην οδό Βερανζέρου με Σατωβριάνδου στην Ομόνοια υπήρχε το «Καφενείο των Μουσικών». Εκεί γνώρισε μουσικούς που τον βοήθησαν να παίζει σε δίσκους μικρών εταιρειών. Ο Στέλιος Ζαφειρίου, δεξιοτέχνης στο μπουζούκι τον άκουσε και του πρότεινε να παίζουν μαζί στις ηχογραφήσεις μεγαλύτερων εταιρειών.
Την περίοδο 1969-70 συνεργάστηκε και τον βοήθησε πολύ στις μουσικές σπουδές του ο Μανώλης Χιώτης. Όπως αναφέρει τακτικά ο Χρήστος Νικολόπουλος
«Με τον Μανώλη Χιώτη ήταν σαν να απέκτησα μεταπτυχιακό δίπλωμα μαζί του».
Είναι ευρέως γνωστό ότι, τουλάχιστον οι παλαιότεροι δεξιοτέχνες του μπουζουκιού είχαν σαν ίνδαλμα τον Μανώλη Χιώτη κι εκείνος εκφραζόταν με τα καλύτερα λόγια για τον Νικολόπουλο. Υπήρξε επίσης στενός συνεργάτης με τον Γιώργο Ζαμπέτα και μάλιστα σε μία αφιέρωση του ο Γιώργος Ζαμπέτας τον αποκαλεί “γιο” του.
Περισσότερα Βικιπαίδεια εδώ
Οι συμμετοχές του ως μουσικός/δεξιοτέχνης στο μπουζούκι, λέγεται ότι ξεπερνούν κάθε άλλον μουσικοσυνθέτη στη χώρα. Διεκδικεί το ρεκόρ έως σήμερα έχοντας στο ενεργητικό του πολύ περισσότερα από 20.000 τραγούδια (playbacks/recordings) σε πάρα πολλούς δίσκους, συλλογές κλπ. Ωστόσο πολλά από αυτά είναι καταχωρημένα σε δισκογραφικές κυκλοφορίες της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Τα τραγούδια που έχει γράψει ο ίδιος υπερβαίνουν επίσης τα 1800. Από το 1968 που άρχισε να γράφει τα πρώτα του τραγούδια υπάρχουν πολλές μουσικές επιτυχίες, συνεργαζόμενος με όλους τους σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες.
Εμφανίζεται πάντως στη δισκογραφία το 1965 σε ένα 45άρι της DECCA (Decca – 45-PL 8124), σε σόλο μπουζούκι. Συγκεκριμένα, έπαιζε μπουζούκι στο ορχηστρικό του Σταύρου Ξαρχάκου “Φρεαττύδα”.
Δισκογραφία Discogs εδώ
Spotify Profile εδώ