Ήθελε πολλά κιλά… γνώσης και αντίληψης ο στίχος του Μανώλη Ρασούλη. Δεν χωράς εύκολα μια ολόκληρη ιστορική στιγμή σε τέσσερις λέξεις με δύο άρθρα. Το πως χρησιμοποιείς μεταφορικά την ιστορική στιγμή το έχουμε ζήσει ποικιλότροπα με τους “διαβασμένους” στιχουργούς και ποιητές.
Εδώ στη ρωγμή του πόνουΝτύνομαι να μην κρυώνωΤου Ουλιάνωφ το μειδίαμα,Σανδάλια του Χριστού φορώ στα πόδια μουΠραίτορες βράχοι πάνω μου σωρόΜα εγώ θ’ αναστηθώ.
Δεν μπαίνω στη διαδικασία να σημειώσω όλες τις στροφές-παραγράφους από το τραγούδι-ποίημα “Εδώ Στη Ρωγμή Του Χρόνου”. Οι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη, η μουσική του Νίκου Ξυδάκη, η πρώτη ερμηνεία ήταν του Ρασούλη το 1984, στον δίσκο «Ναι στο ναι και ναι στο όχι». Λίγο αργότερα, ο Νίκος Παπάζογλου το ερμήνευσε ιδανικά θα λέγαμε στο άλμπουμ «Μέσω Νεφών» (1986).
Ο Ρσσούλης έκανε ένα μάθημα ιστορίας, θρησκείας, υπαρξιακής μεταφορικής αυτογνωσίας και ψυχισμού, πατώντας σε βασικά ιερά σημεία. Χριστός και Ηρώδης, Χιροσίμα, Διογένης και λοιποί, συμ-μαζεμένοι σε ένα τραγούδι… Αλλά σε όλες τις αναφορές εντύπωση έκανε στους περισσότερους εκείνο το “Του Ουλιάνοφ το μειδίαμα”…
Ο Ουλιάνοφ είναι ο Λένιν, ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν, γεννηθείς ως Ουλιάνοφ.
Το μειδίαμα είναι “χαμόγελο”, συχνότερα σημαίνον το ειρωνικό χαμόγελο. Δηλαδή μας… ειρωνεύτηκε ο Λένιν;
Τον Απρίλιο του 1917 μετά την πτώση του τσάρου Νικόλαου Β΄ ο Λένιν επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη από την Ελβετία, με το περιβόητο σφραγισμένο τρένο, το οποίο διέσχισε τη γερμανική επικράτεια μέσα σε απόλυτη απομόνωση με την ανοχή της γερμανικής αυτοκρατορικής κυβέρνησης (Βικιπαίδεια και γενικώς ιστορία).
Ο Κάιζερ έστειλε τον Λένιν από τη Γενεύη στην Αγία Πετρούπολη, με σφραγισμένο τραίνο, φρουρούμενο από Γερμανούς στρατιώτες. Ήξερε ότι ήταν μοναδική ευκαιρία ο παρηκμασμένος ρωσικός στρατός να διαλυθεί και ότι ο Ουλιάνοφ ήταν ο «σατανικότερος» για να το πετύχει (Ανδρέας Ζαμπούκας-καθηγητής κλασικής φιλολογίας στο Capital.gr)
Ήταν 5.35 το πρωί, 16 Απριλίου 1917. Mόλις το τραίνο πέρασε από τη Ρόπσχα, ο Βλαντιμίρ Ιλίτς Ουλιάνοφ (Λένιν) ήπιε μια γουλιά από το τσάι του και ακούμπησε το κεφάλι στο παράθυρο. Ο Ουλιάνοφ χαμογέλασε και το μειδίαμά του έσπρωξε την ιστορία…
Το τραίνο δεν έφτασε τελικά στο σταθμό της Αγίας Πετρούπολης. Σταμάτησε στον παλιό σταθμό του Κιρόφσκι κι ο Βλαντιμίρ Ιλίτς χάθηκε με μια άμαξα στα στενά της πόλης.
Ιστορικά το μειδίαμα του Ουλιάνοφ έγινε έκφραση, μια έκφραση ακαθόριστης έκβασης, που αφορά μόνο σε αυτόν που χαμογελάει για τους δικούς του λόγους. Ο Μανώλης Ρασούλης όμως το χρησιμοποίησε αριστοτεχνικά, θέλοντας να δείξει και να αναδείξει πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις της δικής του Επανάστασης, θέλοντας να προσομοιάσει το “χρίσμα” (Χριστός) εκείνου που το λαμβάνει και είναι ικανός να βαδίσει προς αυτήν, με όσες δυσκολίες (Πραίτορες βράχοι), με τελικό σκοπό την Ανάσταση. Κι ας μειδιά ο Ουλιάνοφ…