“Στου ουρανού τις ράγες” – Ένα τραγούδι μνήμης & συγκίνησης

Ο Γιάννης Ζουγανέλης, Χριστόφορος Γερμενής, Ευδοκίας Ράπτη και Μιχαήλ Άνθης, σε στίχους του ίδιου του Μιχαήλ Άνθη, ξυπνούν μνήμες και συναισθήματα που δεν ξεχνιούνται. (Φεβρουάριος 2025).

Οι στίχοι, γεμάτοι πόνο και τρυφερότητα, περιγράφουν την αδικαίωτη θλίψη και την αδυναμία να αποδεχτεί κανείς την πραγματικότητα της απώλειας.

Όταν η απώλεια γίνεται τραγούδι, γινόμαστε συνταξιδιώτες «Στου ουρανού τις ράγες». Ο πόνος τους πόνος μας. Τα παιδιά τους παιδιά μας. «Σ’ αυτό το τρένο ήταν όλη η Ελλάδα». Ο Μιχαήλ Άνθης υπογράφει τη μουσική και τους στίχους, ενώ ερμηνεύει το κομμάτι μαζί με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Χριστόφορο Γερμενή και Ευδοκία Ράπτη, σε μια σπαρακτική ερμηνεία.

Γράφτηκαν πολλά τραγούδια, το καθένα με τον δικό του πόνο. Όλα έρχονται την ίδια μέρα να συναντηθούν σε ένα σταυροδρόμι λάθους, αδικίας, αμέλειας και εγκλήματος. Γιατί και το λάθος και η αδικία και η αμέλεια έχουν μερίδιο στο έγκλημα.

Παίρνω παιδί μου και δεν απαντάς
Στείλε ένα μήνυμα πως όλα είναι εντάξει
Να μου προσέχεις κι αν πεινάσεις, να φας
έχω στην τσάντα σου τυρόπιτα φυλάξει
Έλα Ιορδάνη, ο πατέρας σου καλεί
Βάιε, Σπύρο, Αναστασία, Ιφιγένεια
κοίτα πώς κλείνει ετούτη η γιορτή

κορμιά και σίδερα, καυτά, γίνανε ένα
Πώς έγινε έτσι ο πόνος ξαφνικά
και δεν χωράω στο μπλουζάκι που σου πήρα
φοράω το τζιν σου, την κολόνια, τα γυαλιά
μήπως και πάρω απ’ τη δική σου μοίρα
Κοιμήσου μάνα και μη σκέφτεσαι κακό
είναι ελεγμένες οι γραμμές και θα αργήσω
στου ουρανού τις ράγες τώρα θα κυλώ
συγγνώμη που δεν πρόλαβα να χαιρετήσω
Εδώ επάνω έχει σήματα πολλά
έχει χαμόγελα και φώτα για τον δρόμο
δεν έχει υπεύθυνους, τούνελ και κλειδιά
ούτε ο καθένας έχει τον δικό του νόμο
Γίνε αστέρι, φέγγε μου να περπατώ
στ’ όνειρό μου έλα λίγο να τα πούμε
τότε που ήσουν μικρός να θυμηθώ
πίσω από γέλια και αταξίες να κρυφτούμε
Σώπασε μάνα και μη γίνεσαι πληγή
κι εσύ πατέρα πες της κάτι να γελάσει
να ΄ρθω απόψε να σας δώσω ένα φιλί
δεν τρέχει τίποτα, ζωή είναι, θα περάσει
Τώρα είναι νύχτα μα η αυγή είναι κοντά
άσε στον ήλιο έστω μία χαραμάδα
δεν ήρθα μόνος εδώ πάνω ούτε κλεφτά

σ’ αυτό το τρένο ήταν όλη η Ελλάδα (x2)