Και χωρίς πολλά άλλα λόγια πάμε…! Οι ευχές στο τέλος!
Ένα συγκινητικό τραγούδι από… τον προηγούμενο αιώνα (1998), του Φοίβου Δεληβοριά. Είναι ο “Φώτης” που εύκολα το λες τραγούδι για τον πατέρα του καλλιτέχνη, αλλά “φωτογραφίζει” εξίσου εύκολα μια σχέση πατέρα και γιου, καθώς και οι δύο μεγαλώνουν και εξελίσσονται.
Στο ιστορικό πρώτο άλμπουμ των Αδελφών Κατσιμίχα το 1985 με τίτλο “Ζεστά Ποτά” υπάρχει ο “Φάνης”.
«Σαν άνθρωπος κι αυτός ήθελε να ζήσει» αλλά δεν το κατόρθωσε. Και το τέλος ήρθε πια ως λύτρωση για το μαρτύριο του ίδιου, αλλά καθώς φαίνεται και για τη δική μας αμηχανία. Το 1977, όταν οι αδελφοί Κατσιμίχα πήγαν πρώτη φορά στην δισκογραφική εταιρεία για να παρουσιάσουν τα τραγούδια τους, συνάντησαν έναν απλό τότε υπάλληλο της εταιρείας, ο οποίος ακούγοντάς τα τους είπε πως αν ήταν στο χέρι του, τα τραγούδια αυτά θα γίνονταν δίσκος την επόμενη ημέρα.
Το 1985, όταν εκδόθηκε ο πρώτος τους δίσκος, τα «Ζεστά Ποτά», στο βιβλιαράκι του δίσκου αναγραφόταν πως τον «Φάνη» τον αφιέρωναν σε εκείνον στον άνθρωπο που τους είχε πει τα παραπάνω λόγια. Ήταν ο Μάνος Ξυδούς, μετέπειτα μουσικός παραγωγός και μέλος των Πυξ Λαξ. Ο «Φάνης» λοιπόν, αφιερώθηκε σ’ αυτόν.
Και φυσικά δε θα μπορούσε να λείψει από εδώ ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια όλων των εποχών, όλων των γενεών, όλων των μουσικών ειδών και όλων των στιγμών.
Πρόκειται για τη “Φανή” του Βασίλη Καζούλη. Κι εδώ την επιτυχία τη βρίσκουμε στο πρώτο άλμπουμ του τραγουδοποιού το 1987, το “Μπλε Μωρό”.
Στο ρεφρέν:
«Οι φίλοι μου μου το ‘χαν πει, ξέχνα ρε Μπίλι τη Φανή, όσο και να το θέλεις πια, δεν πρόκειται να ξαναρθεί»,
οι νέοι της εποχής έβλεπαν τον εαυτό τους και τον χαμένο έρωτα που κάποτε έζησαν αλλά δεν θα ξαναείχαν. Κάποια στιγμή ο Βασίλης Καζούλης αποκάλυψε ότι η «Φανή» είναι υπαρκτό πρόσωπο, ήταν ένας μεγάλος έρωτας της ζωής του για την οποία έγραψε αυτό το τραγούδι. Ο έρωτας αυτός έμεινε ανεκπλήρωτος.
Χρόνια Πολλά εορταζόμενες και εορταζόμενοι!