Ο Γιώργος Σαμολαδάς (22 Ιουλίου 1922 – 28 Μαρτίου 1999) κατατάσσεται επάξια ανάμεσα στους μεγάλους τρικαλινούς, όπως είναι ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Απόστολος Καλδάρας ο Κώστας Βίρβος, ο Χρήστος Κολοκοτρώνης.
Τον Ιούλιο του 1936, στο καφενείο του σταθμού, ονόματι «Θεσσαλικόν», κάνει την εμφάνισή του ο Βασίλης Τσιτσάνης με τον Δημήτρη Περδικόπουλο. Την ίδια πάλι ώρα, ο μαθητής γυμνασίου Γιώργος Σαμολαδάς μαζί με το συνομήλικο φίλο του Απόστολο Καλδάρα ακούνε μαγεμένοι τον πλανόδιο παγωτατζή Μήτσο Παπασίκα να τραγουδάει ρεμπέτικα. Βέβαια, η κυκλοφορία στους δρόμους της πόλης απαγορευόταν για τους μαθητές μετά τις 8 το βράδυ. Την απαγόρευση όμως της κυκλοφορίας ανήγγειλε με τη σάλπιγγά του ο μαθητής Χρήστος Κολοκοτρώνης, δημιουργός αργότερα αριστουργηματικών τραγουδιών. Την ίδια εποχή, ο ελάχιστα χρόνια μικρότερος Κώστας Βίρβος ακούει δημοτικά και μικρασιάτικα, τραγουδάει Μάρκο Βαμβακάρη και διαβάζει Καρυωτάκη. Όλος αυτός ο πλούτος των ακουσμάτων είναι φυσικό να επηρεάζει το νεαρό Γιώργο Σαμολαδά και να αποτυπώνεται στην ψυχή του.
Απόσπασμα από το πλούσιο αφιέρωμα (ΜΕΛΕΤΗ: Λίλια Τσούβα, φιλόλογος) στον Γιώργο Σαμολαδά, όπως καταγράφεται στο energospolitis.gr
Η επιτυχία του στη στιχουργική ήρθε μετά το 1950. Έστειλε με ταχυδρομική επιστολή κάποιους στίχους του στον Απόστολο Καλδάρα, στην Αθήνα, ο οποίος διέκρινε μια σπίθα ποιητική στο γράψιμο του παιδικού του φίλου και τον παρακίνησε να συνεχίσει. Μετά από λίγο καιρό, οι δυο τους συναντήθηκαν στην Αθήνα. Τότε ο Καλδάρας διάλεξε ανάμεσα στα 15 τραγούδια που του έφερε ο φίλος του το «Αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη», το οποίο είναι και η πρώτη του μεγάλη επιτυχία. Συνέθεσε ωστόσο πάνω από 3000 τραγούδια. Τα 50 περίπου έγιναν μεγάλες επιτυχίες.
Διακρίνουμε μεταξύ πολλών άλλων πολυαγαπημένα τραγούδια, Ό, τι αγαπάω εγώ, πεθαίνει», “Όποια και να ‘σαι”, «Περιφρόνα με γλυκιά μου», «Ένα αστέρι πέφτει πέφτει», «Άσε πρώτα να ξεχάσω», “Άμα θες να κλάψεις κλάψε”, “Δειλινό σε γνώρισα”, “Πετροβολούσα τη ζωή”, “Ένας σκύλος και μια γυναίκα” και πολλά άλλα.
Δισκογραφία Discogs εδώ