Ο Μάνος Λοΐζoς (Αλεξάνδρεια, 22 Οκτωβρίου 1937 – Μόσχα, 17 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν συνθέτης και ερμηνευτής, ένας από τους σημαντικότερους της εποχής του.
Την άνοιξη του 1962 χρησιμοποιείται από τον Μίκη Θεοδωράκη ως διευθυντής της χορωδίας του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής στις παραστάσεις της Όμορφης Πόλης.
Το 1972 θα αποτελέσει ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ).
Το 1981 διαγνώστηκε ότι πάσχει από περικαρδίτιδα και νεφρική ανεπάρκεια και θα ταξιδέψει στη Μόσχα για να υποβληθεί σε εξετάσεις. Τον Ιούνιο του 1982 θα υποστεί το πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο. Θα ξαναταξιδέψει στη Μόσχα, όπου το Σεπτέμβριο θα υποστεί και δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο. Τελικά στις 17 Σεπτεμβρίου θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο της Μόσχας.
To 2007 χαρακτηρίστηκε από τον μουσικό χώρο ως έτος Μάνου Λοΐζου, τιμώντας τα 70 χρόνια από τη γέννησή του και τα 25 χρόνια από τον θάνατό του.
Περισσότερα στη Βικιπαίδεια εδώ
Το 1962 ηχογραφεί το πρώτο του σαρανταπεντάρι Το τραγούδι του δρόμου σε στίχους Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και ερμηνεία από τον Γιώργο Μούτσιο.
Είναι ο συνθέτης του πρώτου δίσκου της MINOS, του ιστορικού άλμπουμ “Ο Σταθμός”, σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι επειδή έφυγε νωρίς και σε μικρή ηλικία, αναγνωρίζεται σαν ένας συνθέτης με σημαντικό έργο σε μικρό διάστημα. Πραγματικά οι διαχρονικές επιτυχίες του είναι σχεδόν αμέτρητες, από την οργανική “Ευδοκία” και τα “Όλα σε θυμίζουν”, “Ήλιε μου σε παρακαλώ”, “Σ΄ ακολουθώ”, “Ο δρόμος”, “Ακορντεόν”, “Το παλιό ρολόι”, καθώς και τα μοναδικά που έκανε με τον Στέλιο Καζαντζίδη “Δε θα ξαναγαπήσω” και “Όταν βλέπετε να κλαίω”. Ο σπουδαίος συνθέτης μας υπήρξε ενεργός και στη μουσική του κινηματογράφου εκείνη την εποχή, όπως είπαμε π.χ. με το περίφημο “Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας”.
Δισκογραφία Discogs εδώ
Spotify Profile εδώ