Ο Κώστας Καρυωτάκης (Τρίπολη Αρκαδίας, 30 Οκτωβρίου 1896 – Πρέβεζα, 21 Ιουλίου 1928) ήταν ποιητής και πεζογράφος. Θεωρείται ο κυριότερος εκφραστής της σύγχρονης λυρικής ποίησης και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες.
Περισσότερα στη Βικιπαίδεια εδώ
Από νεαρή ηλικία, περίπου δεκαέξι ετών, δημοσίευε ποιήματά του σε παιδικά περιοδικά, ενώ το όνομά του αναφέρεται και σε διαγωνισμό διηγήματος της Διαπλάσεως των παίδων.
Το 1916, φοιτητής στο Β΄ έτος Νομικής, άρχισε να δημοσιεύει ποιήματά του σε λαϊκά περιοδικά αλλά και σε εφημερίδες όπως η Ακρόπολις.
Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραμάτων, δημοσιεύτηκε το 1919. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε το σατιρικού περιεχομένου περιοδικό Η Γάμπα, του οποίου η δημοσίευση όμως απαγορεύτηκε μετά από έξι τεύχη κυκλοφορίας. Η δεύτερη συλλογή του, υπό τον τίτλο Νηπενθή, εκδόθηκε το 1921. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη (1902-1930). Τον Δεκέμβριο του 1927 εκδόθηκε η τελευταία του ποιητική συλλογή με τίτλο Ελεγεία και Σάτιρες.
Ο Νίκος Μαμαγκάκης είναι από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος) που μελοποιεί Καρυωτάκη το 1961, το “Αλαργινό Καράβι” που ερμήνευσε ο Μανώλης Καναρίδης. ενώ το 1968 ο Γιάννης Σπανός στην “Ανθολογία Β” θα μελοποιήσει το “Μόνο” με τον Γιάννη Πουλόπουλο. Το 1969 η Βάσω Μεσσηνέζη ερμηνεύει τα μελοποιημένα Ένα σπιτάκι / Μυγδαλιά, όντας η πρώτη τραγουδίστρια που συνεργάστηκε ο νεαρός τότε Θάνος Μικρούτσικος. Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη που μελοποιήθηκε από πολλούς ήταν το “Κι αν έσβησε σαν ίσκιος”, με σχετική αναφορά και αφιέρωμα από τον musicantis.gr εδώ
Δισκογραφία Discogs εδώ