Την 18η Οκτωβρίου 1978 η σουηδική ακαδημία αναγγέλλει ότι το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας θα απονεμηθεί στον Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, ο Ελύτης κατάφερε να κερδίσει το βραβείο, «για την ποίηση του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθητοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία».
Μετά την αναγγελία για τον νικητή, το πρακτορείο Associated Press έγραψε μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του ότι:
«Από τη Βρετανίδα Ντόρις Λέσινγκ, τον Γκράχαμ ΓκρΙν, τον Τούρκο Γιοσάρ Κεμάλ που ήταν από τους επικρατέστερους υποψηφίους, η σουηδική Ακαδημία προτίμησε τον Οδυσσέα Ελύτη, παρόλο που το έργο του είναι αμετάφραστο στα σουηδικά».
Η ανακοίνωση του Associated Press ωστόσο λέει τη μισή αλήθεια, κρύβει όχι άλλη μισή αλλά… δύο άλλες. Ο πρώτος στους υποψηφίους ήταν ακόμα ο Γιάννης Ρίτσος. Η Ακαδημία μάλιστα πρότεινε στους δυο σπουδαίους λογοτέχνες μας να μοιραστούν το βραβείο, διότι δεν μπορούσαν να έχουν διακριτές διαφορές εκείνα τα χρόνια, προερχόμενοι από μια ισχυρή πολιτική δράση που ταυτόχρονα είχε δημιουργήσει κι από τους δυο ένα εξαιρετικό έργο. Οι δύο άνδρες αρνήθηκαν , ο δε Ρίτσος απλά τοποθετήθηκε:
“Η απονομή του βραβείου Νόμπελ στον μεγάλο μας Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη δεν είναι μία τιμή προς εκείνον, αλλά μία τιμή προς το ίδιο το Νόμπελ”.