Σε παλιότερο άρθρο μας στον musicantis.gr είχαμε “θυμηθεί” τη διαφημιστική καμπάνια του απορρυπαντικού ROL στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν κυκλοφόρησε ολόκληρη σειρά από 45άρια δισκάκια, τα οποία βρισκόντουσαν μέσα στη συσκευασία. Τα δισκάκια αυτά είχαν γνωστά τραγούδια της εποχής, μάλιστα από κάθε στιλ και γλώσσα, ενώ περιείχαν ορισμένα μέχρι και… Καραγκιόζη. Θα το θυμηθείτε εδώ.
Εκείνη η δημοσίευση μας οδήγησε και στο επόμενο… ψάξιμο. Γιατί το ROL μάλλον ήταν η “σκανδάλη” που πάτησαν κι άλλοι, όχι τόσο οργανωμένα όμως. Δηλαδή π.χ. να βγάλουν δικό τους λογότυπο στο δισκάκι. Υπήρξαν κι άλλα απορρυπαντικά μάλιστα που έκαναν το ίδιο “με τον ανταγωνισμό”, αλλά όμως απλά κυκλοφορούσαν το δισκάκι με τη σημείωση “Διατίθεται δωρεάν”.
Η Εταιρεία Βενζινών FINA τον Ιούλιο του 1968 ξεκίνησε μια συνεργασία με την FIDELITY για την κυκλοφορία μιας σειράς δίσκων 45 στροφών, που είχε αναγραφόμενη κανονικά την εταιρεία κυκλοφορίας (FIDELITY), αλλά είχε δική της σειρά, ξεκινώντας με τον κωδικό FIN-1.
Από την Greek Discography έχουμε το στοιχείο πως αυτό το πρώτο δισκάκι παραγγέλθηκε στις 9 Ιουλίου 1968 κι έτσι κρατάμε την ημερομηνία αυτή σαν την έναρξη της συνεργασίας. Το πρώτο 45άρι περιείχε δυο τραγούδια με την Μαρινέλλα, “Σταθμοί Και Λιμάνια / Ο Κολωνακιώτης”. Το πρώτο τραγούδι ήταν των Γιώργου Μάμου και Γιάννη Λογοθέτη και το δεύτερο των Νάκη Πετρίδη και Σέβης Τηλιακού.
Η σειρά αυτή έφτασε μέχρι το FIN-65, με το τελευταίο αυτό δισκάκι να περιέχει τα τραγούδια “Στη Μαμά Μου Θα Το Πω / Αγόρι Μου Γλυκό”. Το πρώτο γραμμένο από τον σαξοφωνίστα και συνθέτη Άρη Καραντάνη, ερμηνευμένο από τους Alba, Aris And The Olympics, ενώ το δεύτερο το ερμήνευε η Έλενα και ήταν μια δημιουργία των Sover Group στους οποίους συμμετείχε η τραγουδίστρια. Αυτό ήταν μάλιστα το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε το γκρουπ, οι οποίοι προήλθαν από τη διάλυση το 1968 των παλιότερων Vikings (που συμμετείχε και ο Αντώνης Βαρδής). Το όνομά τους το πήραν από τον μάνατζερ τους Σταύρο “Sover” Μεταξά.
Όπως και στην περίπτωση των δίσκων του ROL, έχουμε επιλογές απ’ όλα σε αυτές τις 65 κυκλοφορίες, που αξίζει να πούμε ότι δεν έγιναν κάποιες καινούριες ηχογραφήσεις αλλά μόνο επανεκδόσεις των τραγουδιών με τη νέα σειρά FIN. Υπήρξαν και EP (Extended Play) δισκάκια, υπήρξαν δημοτικά, ελαφρά, λαϊκά, κρητικά, τον Παντελή Γκίνη που έγραψε το “Ντιρλαντά” να το τραγουδάει κιόλας, παλιές ηχογραφήσεις του Μητσάκη από το 1962 σε extended play, υπήρξαν ακόμα και ίδιες επανεκδόσεις με του ROL(!), όπως π.χ. το δισκάκι 31 της FINA, που ήταν το ίδιο με το δισκάκι 3 του ROL, δυο τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου που ερμήνευσε η Μαίρη Δαλάκου, τα “Ξαστεριά / Γαλάζιο Περιστέρι”, σε στίχους του Κώστα Γεωργουσόπουλου (Κ.Χ.Μύρη) το πρώτο και του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου το δεύτερο.
Η συνολική δισκογραφία υπάρχει με όλα τα στοιχεία στη Greek Discography εδώ, ενώ τα στοιχεία υπάρχουν και στη Discogs αλλά δεν τα βρήκαμε οργανωμένα σε λίστα.
Η FINA δεν κυκλοφόρησε όμως μόνο από τη FIDELITY, συνεργάστηκε και με δύο ακόμα εταιρείες και κυκλοφόρησε σειρές. Η πρώτη ήταν με την EMI όπου κυκλοφόρησαν 12 δισκάκια, επίσης με την αρίθμηση FIN-1 που έφτασε φυσικά στο FIN-12.
Η σειρά αυτή στα δέκα πρώτα δισκάκια της είχε βασικά λαϊκά και ελαφρολαϊκά τραγούδια και πολύ… Κόκοτα. Τα δύο τελευταία δισκάκια ήταν αφ’ ενός το FIN-11 δύο ιστορίες του Καραγκιόζη με τη φωνή του αείμνηστου Ευγένιου Σπαθάρη και το FIN-12 δυο παραμύθια με αφηγητή τον Τίτο Αινεία (ο Σταύρος Κοκκινέας δηλαδή).
Στο κάτω μέρος του εξώφυλλου διακρίνεται η επισήμανση ότι “Κατεσκευάσθη παρά της Columbia” και είναι “Μια προσφορά της FINA”.
Τη συνολική δισκογραφία αυτής της σειράς θα τη βρείτε στη Greek Discography εδώ
Αλλά υπήρξε και τρίτη σειρά κυκλοφορίας, καθώς και τρίτη Εταιρεία που συνεργάστηκε η FINA. Επρόκειτο για τη SONATA του Πάνου Γαβαλά που κυκλοφόρησε επίσης 12 δισκάκια και εκ νέου με την αρίθμηση FIN-1 μέχρι και FIN-12.
Τα δισκάκια αυτά είχαν φυσικά πολύ Γαβαλά, πολύ Χρηστάκη και Ζαγοραίο, Ρία Κούρτη και στα δύο τελευταία Κώστα Σκαφίδα και Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη, αφού σε αυτά τα δύο τελευταία υπήρξε μια “προώθηση” του δημοτικού και νησιώτικου τραγουδιού.
Τη συνολική δισκογραφία αυτής της σειράς θα τη βρείτε στην Greek Discography εδώ
Κι επειδή όλα τα “καλά” μπορεί να έχουν… κι άλλο, έτσι κι εδώ. Η FINA κυκλοφόρησε (δωρεάν υπενθυμίζουμε) με την Margophone ακόμα μια σειρά που μάλιστα ήταν μεγαλύτερη από αυτές της EMI και της SONATA. Κυκλοφόρησαν 24 δισκάκια, λαϊκά, ελαφρά αλλά και παραδοσιακά/δημοτικά τραγούδια. H Margophone ήταν μια εταιρεία που ίδρυσε ο Μάκης Μάτσας και αντικατέστησε το ελληνικό παράρτημα της Parlophone, ενώ το όνομα της εταιρείας προήλθε από το όνομα της μητέρας του Μάκη Μάτσα, Μαργαρίτας (Margo).
Η διαφοροποίηση από όλους τους υπόλοιπους ήταν ότι η σειρά εδώ κυκλοφόρησε σαν FINA και όχι FIN, φυσικά από το FINA-1 μέχρι το FINA-24.
Το πρώτο δισκάκι ήταν ένα extended play (EP) με τραγούδια του συνθέτη και στιχουργού Μίμη Κατριβάνου, που ερμήνευαν οι Σώτος Παναγόπουλος και Κλειώ Δενάρδου, ενώ το FINΑ-24 ήτανε… βαρύ λαϊκό. Περιείχε του Μπάμπη Μπακάλη (Θεσσαλός) το ζεϊμπέκικο “Πέθανε κάποιος μάγκας” που ερμήνευε ο Βαγγέλης Περπινιάδης και τον γνωστό και αγαπημένο της εποχής καρσιλαμά “Στης Λαρίσης το ποτάμι” του Γιώργου Μητσάκη που ερμήνευε ο Σπύρος Ζαγοραίος.
Σε αυτή τη σειρά, στο νούμερο 14, θα βρούμε και μια σπάνια ηχογράφηση του 1968, δεδομένου ότι πρόκειται για μία από τις πρώτες του Γιώργου Νταλάρα. Πρόκειται για το “Στην εποχή του Πάγκαλου”, με σιγόντο από την Καίτη Αμπάβη. Το τραγούδι είχε ηχογραφηθεί από την Margophone σε 45άρι νέων φωνών (ένδειξη PAS) και στο 33άρι του 1969 “Αν ζούσαν οι αρχαίοι”. Ωστόσο κυκλοφόρησε και στη MINOS την ίδια χρονιά
Τη συνολική δισκογραφία αυτής της σειράς θα τη βρείτε στην Greek Discography εδώ
Κάποιες επισημάνσεις που αφορούν στην καμπάνια αυτή που σκέφτηκαν τότε κάποιοι υπεύθυνοι marketing.
-
Η χρηματική αξία που έχουν σήμερα τα συλλεκτικά 45άρια δισκάκια της σειράς FIN (FINA) στις αγορές βινυλίου κυμαίνεται γενικά σε χαμηλά έως μέτρια επίπεδα, συνήθως από 3€ έως 15€ ανά τεμάχιο. Παρά την ιστορική και διαφημιστική τους σημασία, η τιμή τους παραμένει προσιτή για συγκεκριμένους λόγους. Κυρίως γιατί μοιράζονταν δωρεάν στα βενζινάδικα σε όλη την Ελλάδα, τυπώθηκαν σε χιλιάδες αντίτυπα. Δεν πρόκειται δηλαδή για σπάνιες, περιορισμένες κυκλοφορίες. Ίσως κάποια να έχουν μεγαλύτερη αξία, κυρίως συλλεκτική, εφ’ όσον παρουσιάζονται σε εξαιρετική κατάσταση, με το εξώφυλλό τους κλπ..
- Η διαφημιστική καμπάνια των εμπορικών εταιρειών “βόλευε” πολύ και τις δισκογραφικές. Ξεσκάρταραν stock, επανέφεραν στην κυκλοφορία τραγούδια, υπενθύμιζαν τραγούδια και καλλιτέχνες, δημιουργούσαν προϋποθέσεις για κάτι καινούριο, ενώ και έπαιρναν κάποια ποσά για την όλη διαδικασία.
- Υπήρξαν και άλλες εταιρείες που έκαναν marketing με δισκάκια, δυο απορρυπαντικά τουλάχιστον ακόμα και με κάποιον τρόπο η σοκολατοποιία Παυλίδη και η καπνοβιομηχανία Παπαστράτος. όμως όπως προείπαμε δεν είχαν κάποια ένδειξη δικής τους φίρμας επάνω στο δισκάκι, παρά μόνον τυπωνόταν στο εξώφυλλο ότι “Διανέμεται δωρεάν”.