Ο Γιάννης Παπαϊωάννου του Ανδρέου (Καβάλα 6 Ιανουαρίου 1910 – Αθήνα 19 Μαΐου 1989) υπήρξε σημαντικός Έλληνας συνθέτης συμφωνικής μουσικής.
Σε πρώτη επαφή με τη μουσική ήρθε σε ηλικία 6 ετών όταν ξεκίνησε να μελετά από μόνος του πιάνο. Στη συνέχεια σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο με Καθηγητή τον Αιμίλιο Ριάδη και μόλις αποφοίτησε από κει εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε κοντά στον Άρτουρ Χόνεγκερ. Το 1949 η UNESCO του έδωσε μια υποτροφία χάρη στην οποία επισκέφθηκε τα μεγαλύτερα μουσικά κέντρα της Ευρώπης και μπόρεσε να παρακολουθήσει τις μουσικές τάσεις της εποχής. Το 1932 ξεκίνησε ν’ ασχολείται συστηματικά με τη μουσική.
Μεταξύ 1951 και 1961 δίδαξε μουσική σε λύκειο της Αθήνας και από το 1953 ήταν καθηγητής αντίστιξης και σύνθεσης στο Ελληνικό Ωδείο. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος τόσο του ελληνικού τμήματος του ISCM (1964–75) όσο και του Ελληνικού Συνδέσμου Σύγχρονης Μουσικής (1965–75).
Ο Παπαϊωάννου ήταν ο πρώτος μουσικός που δίδαξε συστηματικά ατονικές, δωδεκάφθογες και σειριακές τεχνικές πριν από το 1970. Μαθητές του ήταν οι Μιχαήλ Αδάμης , Θεόδωρος Αντωνίου , Γιώργος Απέργης , Αργύρης Κουνάδης και Δημήτρης Τερζάκης. Η συνθετική του καριέρα διακρίνεται σε πέντε κύριες φάσεις: Πρώιμος Ιμπρεσιονισμός (1932–8), Εθνική Σχολή (1939–43), Χιντεμιθιανός νεοκλασικισμός σε συνδυασμό με στοιχεία από τη βυζαντινή μουσική (1944–1952), περίοδος δωδεκάφθογων (1953–1966) και η τελευταία περίοδος (1966–1989) κατά την οποία ανέπτυξε μια εντελώς προσωπική τεχνική.
Από το 2000, τιμάται προς τιμήν του (Φεστιβάλ Παπαϊωάννου) στην πόλη γέννησής του, την Καβάλα.
Δισκογραφία εδώ