Ο Φιλοποίμην Φίνος (Κάτω Τιθορέα, 1 Σεπτεμβρίου 1908 – Αθήνα, 26 Ιανουαρίου 1977) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες παραγωγούς κινηματογράφου κατά τις δεκαετίες του ’40, ’50, ’60 και ’70. Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται 175 ταινίες, πολλές από τις οποίες έμειναν κλασικές.
Το 1938, ίδρυσε τα «Ελληνικά Κινηματογραφικά Στούντιο» στο Καλαμάκι, παρέα με τους Σκούρα, Προβελέγγιο, Χλοΐδη, και τους αδελφούς Δριμαρόπουλους. Τον Απρίλιο του 1940 βγήκε στους κινηματογράφους η ταινία Το Τραγούδι Του Χωρισμού (που γυρίστηκε το 1939). Το σενάριο ήταν του Δημήτρη Μπόγρη, ενώ ο Φίνος, εκτός από υπεύθυνος για τα τεχνικά ζητήματα, ήταν και σκηνοθέτης της ταινίας, για πρώτη και τελευταία φορά. Αν και σήμερα η συγκεκριμένη ταινία έχει ιστορική αξία, τα αποτελέσματα τότε δεν ήταν τα προσδοκώμενα.
Ανάμεσα στις διακρίσεις του Φίνου συμπεριλαμβάνονται και οι παρακάτω:
- Η μέθοδος διπλοτυπίας-ντουμπλάζ που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην ταινία Η Αγνή του λιμανιού το 1952.
- Η χρήση του γερανού Ντόλυ για κινούμενη κάμερα, τον οποίο έφερε στην Ελλάδα το 1954.
- Η βράβευσή του από την ελβετική εταιρεία κινηματογραφικού υλικού Gevaert το 1961, για την τεχνική προσφορά του.
- Το είδος μιούζικαλ, το οποίο στήριξε πρώτος ο Φίνος στο ελληνικό σινεμά με την ταινία Μερικοί το προτιμούν κρύο (1963).
- Οι φακοί Zoom, που χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στην ταινία Χωρίς ταυτότητα (1963).
- Η τεχνική Σινεμασκόπ, που χρησιμοποιήθηκε από τον Φίνο για πρώτη φορά στην έγχρωμη ταινία Κάτι να καίει (1964).
- Η βράβευσή του από το Υπουργείο Βιομηχανίας το 1970, για την τριαντάχρονη προσφορά του στον Ελληνικό Κινηματογράφο.
- Τα υπερσύγχρονα – για την εποχή εκείνη – στούντιο στα Σπάτα, με τα πελώρια πλατό, εγκαινιάστηκαν το 1970 και θεωρούνταν από τα καλύτερα σε όλη την Ευρώπη
Περισσότερα Βικιπαίδεια εδώ