Η Μαρία Κάλλας (βαπτισμένη Μαρία Άννα Καικιλία Σοφία Καλογεροπούλου, 2 Δεκεμβρίου 1923, Νέα Υόρκη – 16 Σεπτεμβρίου 1977, Παρίσι) ήταν κορυφαία υψίφωνος του 20ού αιώνα.
Πρωταγωνίστησε στην πρώτη παραγωγή όπερας στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου το 1960, παίζοντας τη “Νόρμα” του Μπελίνι, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και σκηνογραφία Γιάννη Τσαρούχη.
Η καλλιτεχνική της πορεία αποτελεί τη βασική υστεροφημία της μετά τον θάνατο της, παραμένει πρότυπο «απόλυτης πριμαντόνας» (prima donna assoluta) και συνιστά μία εκ των πλέον εμπορικώς επιτυχημένων καλλιτεχνών της όπερας. Αυτό έρχεται να αντισταθμίσει και να υπερκεράσει την πολυσυζητημένη σχέση της με τον Αριστοτέλη Ωνάση που υπήρξε ιδιαίτερη και θυελλώδης, όσο και πολυδιάστατη.
Περισσότερα Βικιπαίδεια εδώ
Η σταδιοδρομία της συνέπεσε με την ανάπτυξη των τεχνολογιών καταγραφής και αναπαραγωγής του ήχου μετά το 1940 κι έτσι κατέστη μία εκ των πρώτων τραγουδιστών των οποίων η φωνή διαδόθηκε μαζικά μέσω ηχογραφήσεων. Συνεπώς, ενώ οι κορυφαίες υψίφωνοι των προηγούμενων αιώνων επιδείκνυαν τη φωνητική τους τέχνη με ερμηνείες που προϋπέθεταν τη φυσική τους παρουσία, η φωνή της Κάλλας ήταν από τις πρώτες στον 20ο αιώνα που διαδόθηκαν μαζικά μέσω ηχογραφήσεων. Από το 1949 ως το 1974, οι 34 από τους 47 ρόλους που ερμήνευσε συνολικά, διασώθηκαν σε πλήρεις ηχογραφήσεις. Μάλιστα, κάποιοι από τους ρόλους του ρεπερτορίου της ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικές στιγμές της σταδιοδρομίας της και κατ’ αυτόν τον τρόπο κατέστη εφικτή η τεκμηριωμένη αξιολόγηση της εξέλιξης της φωνής της.
Δισκογραφία Discogs εδώ
Spotify Profile εδώ